بازماندگان و جانشينان طبيعى پيامبر شمرده مىشدند . يكى از ايشان به نام يحيى بن زيد در خراسان خروج كرد ولى در سال 126 هجرى - 743 ميلادى مقتول گرديد ، جسد او را شقه كرده بر دروازهء گوزگان آويختند ( يعنى شهر يهوديه يا انبار . رجوع شود به ص 199 ) و تا زمان پيروزى ابو مسلم همچنان آويخته بود « 1 » . ابو مسلم ( نامى كه وى قبول كرده و بر سكه ضرب مىشده « عبد الرحمن بن مسلم » بوده است ) اصلا از مردم اصفهان و يكى از داعيان فعال عباسيان بوده است . عباسيان به تدريج - جانشين علويان شده بودند . در سال 130 هجرى / 747 ميلادى ابو مسلم به دستور ابراهيم بن محمد عباسى وارد خراسان شد . وى مواضعه‌اى ميان اسلام و معتقدات بوميان « 2 » ( به خصوص اعتقاد به انتقال ارواح و تناسخ ) پديد آورده دهقانان و مردم روستا را به سوى خويش جلب كرد . در ظرف يك روز ساكنان شصت ده به وى ملحق شدند « 3 » . نصر بيهوده مىكوشيد تا يمنيان را قانع سازد كه هدف واقعى اين نهضت نابودى و كشتار اعراب است و به سبب وجود چنين خطرى همهء تازيان بايد عليه دشمن مشترك خويش متحد و متفق شوند « 4 » .

--> ( 1 ) - طبرى ، 1774 - 1770 ، يعقوبى ، « كتاب البلدان » ، 302 . ( 2 ) - روزن ZVORAO ، مجلد I I I ، ص 156 - 155 ؛ طبرى ؛ I I I ، 129 ؛ شهرستانى ، ترجمهء هاآربروكر ، I ، 173 ( دربارهء ابو مسلم نيز رجوع شود به « تأليف مجهول المؤلف عربى قرن يازدهم » متن ، ورق b 257 و بعد ؛ ترجمه ، 95 و بعد . - تحريريه ) . ( 3 ) - طبرى ، II ، 1952 . ( 4 ) - دينورى ، 360 .